Corporate Warfare

Vaak zijn het iconische nieuwsbeelden die inbranden op je netvlies. De rauwe realiteit die je vanuit een persoonlijk perspectief naar de keel grijpt. Zo’n moment had ik laatst, maar niet bij het openslaan van de krant. Voor het eerst in mijn leven kreeg ik een ‘computer generated image’ niet uit mijn hoofd.

Zonder al te veel tekst en uitleg plaatsten de Duitse digitale illustratoren Benjamin Simon en Dirk Schuster de serie Corporate Warfare op hun website. Een ‘self-initiated’ project, ofwel een experiment, een viervoudige oefening om hun technische vaardigheden te verbeteren. Deze mannen maken normaalgesproken ‘eye candy’ voor merken als Adobe, British Airways, Hugo Boss, Nike, RedBull en Samsung.

Overigens wel bizarre eye candy, maar nog nooit zo politiek geladen als deze serie waarin cyber punk science fiction werkelijkheid wordt. Althans, waar software als Cinema 4D, Octane en Photoshop de werkelijkheid suggereren. In dit geval wapens gebruikt voor het afdwingen van macht.

Tot voor kort was technologische innovatie voornamelijk afhankelijk van een wapenwedloop tussen grootmachten. Gelukkig komt steeds meer innovatie voort uit creatieve experimenten waarbij grote bedrijven samenwerken met kleine studios. Zoals de strijdmachten trouwens steeds vaker inspiratie opdoen bij zolderkamerhackers. Vandaag de dag is de strijd om macht verplaatst naar een haast onzichtbaar toneel; van naties naar corporaties. Deze bedrijven beschikken over middelen waar de gemiddelde dictator een moord voor laat plegen; data, onze data. Die wordt gebruikt om ons gedrag te beïnvloeden om zo meer macht -en daarmee uiteraard geld- te verkrijgen.

Zonder dat we het beseffen is dit beeld werkelijkheid. Grote bedrijven hebben ons in hun macht. Foreal maakt het op een bijna plastische manier zichtbaar. Een indringend beeld dat past in een groeiend genre; visuele rebellie. Niet langer linkse activisten, maar slinkse pranksters die verwarring zaaien met deze vingeroefening, die onze ogen wijd opent.

www.weareforeal.com

*Deze column verscheen eerder in Dude, Dutch Designers Magazine

Dreaming of Mass Behaviour

De dadendrang van president Donald Trump levert een stortvloed aan protesten op. Protestborden van hoogstaande poëtische en visuele schoonheid; ik vind het fascinerend om te zien hoe amateurs en professionele ontwerpers reageren op zijn 140-karakters korte decreten. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten is het protestbord met de tekst “Trump uses comic sans”.

Alleen maar ergens tegen zijn zet geen zoden aan de dijk, zelfstandig een alternatief bieden is kansloos nu iedereen een mening heeft. Een eerlijke en open dialoog is de enige manier om tot een oplossing te komen. Ontwerpers kunnen hieraan bijdragen door beelden te maken die aanzetten tot debat. Een missie voor ontwerpers met lef.

Van oudsher zetten ontwerpers hun creativiteit in om politieke misstanden aan de kaak te stellen. Uit maatschappelijke betrokkenheid of juist persoonlijke frustratie, beiden blijken een drijvende kracht voor creativiteit. Posters, muurschilderingen of pamfletten vormden lange tijd het arsenaal van de activist. Hedendaagse technologie zorgt ook hier voor een creatieve impuls. De protesten rukken inmiddels vanuit de straten op naar het wereldwijde web.

Voor het eigenzinnige animatie collectief Studio Smack is dit dagelijkse kost. Al jaren maken ze korte kritische films uit eigen beweging of voor opdrachtgevers met lef. Door iconische beelden uit de hedendaagse populaire cultuur naar eigen hand te zetten, houden ze de kijker een spiegel voor. Hun verrassende subjectieve toekomstscenario's vormen het uitgangspunt voor een kritisch of filosofisch gesprek.

In den beginnen was dit idealisme natuurlijk geen vetpot. Hun tijdrovende haast ambachtelijke werkwijze combineerde niet lekker met de beperkte budgetten van ngo’s en culturele instellingen. Slimme oplossingen als zelf acteren (zelfs dansen), DIY motion tracking suits van etiket stickers of uit documentaires geknipte voice-overs en zelf ingespeelde soundtracks (ook de zang) maakten Studio Smack tot een van de meest toonaangevende studios van ons land.

Inmiddels is de studio gewend aan internationale agenten, professionele tracking suits, render farms en internationale awards. Wat niet veranderd is, is de hoeveelheid urgente zaken om visionaire video’s over te maken. Ik hoop dat Ton Meijdam, Thom Snels en Béla Zsigmond snel weer eens de vrije hand krijgen (of nemen) om hun vooruitziende blik te tonen. Immers voorspelden ze in ‘Bigger, Better’ meer dan 10 jaar geleden al de huidige politieke situatie in de VS. Ook de surveillance-staat werd treffend in beeld gebracht, nog voordat camera’s zichtbaar in het straatbeeld aanwezig waren. Hoe lang zal het duren voordat ‘Branded Dreams’ werkelijkheid wordt?

Je ziet alle video’s op www.studiosmack.nl

*Deze column verscheen eerder in Dude, Dutch Designers Magazine